Yvo Manuel Vas Dias

IMG_8512
37661385_1897285260310017_7953695655942160384_o
Tekst Anthem
Foto’s van boven naar beneden:

Foto 1: Yvo met Certificaat benoeming Amsterdamse Held: fotograaf Pieter Dammen.

Foto 2: International Trans Meetup bij de Lellebel met onze Amsterdam TransPride ambassadeur en TransHero, fotograaf is Pieter Dammen.

Foto 3: Tekst Amsterdam TransPride Trans and Proud Anthem.

Video: Amsterdam TransPride Trans and Proud Anthem.

Interview met Yvo Manuel Vas Dias

7 juli 2018

Wie ben je?
Mijn naam is Yvo Manuel Vas Dias, ik ben geboren in Amsterdam Oost. We zitten nu in het Manor Hotel en hier ben ik vlakbij geboren. In de Kampenstraat bij het OLVG, dat was 1960. Ik ben hier opgegroeid en heb heel lang in Amsterdam Oost gewoond. Ik heb nog wel een keer een uitstap gemaakt, door de liefde was ik naar Castricum, Bakkum verhuisd, maar ik was weer snel terug.

Ik heb Trans Amsterdam opgericht omdat ik zelf transgender ben en omdat ik vond dat we ons eigen verhaal moesten vertellen. Dat werd niet verteld tijdens de Pride, dus hebben we zelf het initiatief genomen met een aantal mensen. Dat is toen begonnen met negen dagen en dat was best groot voor ons, we moesten alles zelf nog ontdekken. En alles zelf doen, zoals de fondsenaanvragen, het programma maken. Eerst kleinschalig, maar na twee jaar werd het steeds groter en bekender. En dit jaar doen we het voor het vijfde jaar. Maar we hebben echt alles vanaf het begin zelf opgebouwd. En eigenlijk allemaal vanuit liefde.

Wil je iets vertellen over je eigen transitie?
Ik dacht eerst zelf dat ik lesbisch was, dus ik ging uit bij de COC en ontmoette gelijkgestemden. Ik had er niet zo’n moeite mee, maar op een gegeven moment ging er toch iets wringen. En toen ontmoette ik jongens zoals ik, zegmaar. Transjongens die ook in die lesbische wereld zaten. Toen hebben we een groepje opgezet en van daaruit zijn we meer dingen gaan ontwikkelen zoals praatgroepen, netwerkgroepen en dat soort dingen. Ik heb die transitie zelf heel rustig aan gedaan.

Ik heb eerst mij Joodse identiteit verder uitgeplozen, ik kom uit een familie met tweede wereldoorlog slachtoffers, van mijn moeders kant. Haar ooms, tantes, neven en nichten zijn allemaal naar Auschwitz gebracht. Maar ik was ook bezig met het boeddhistische pad, die twee dingen liepen samen.

Ik vond die spirituele zoektocht belangrijk, want je kan wel in transitie gaan en denken “nu wordt ik gelukkig”, maar ik vond; eerst moet je jezelf een beetje onderzoeken dan ga je die transitie makkelijker in. Omdat het al zo ingewikkeld is, je komt zoveel dingen tegen. Eerst denk je dat je lesbisch bent en na je transitie val je nog steeds op vrouwen maar kom je in een heteroseksuele wereld terecht. Het is niet alleen een lichamelijke maar ook een geestelijke, spirituele transitie.

Merkte je met de oprichting van Trans Amsterdam dat er veel behoefte was om transgenders zichtbaarder te maken?
Er was wel wat zichtbaarheid, maar niet tijdens de Pride. Er waren wel Drag Kings en Queens en misschien vaarde er wel transgenders mee, maar er was niet iets specifiek voor onszelf. Dus toen heb ik de stoute schoenen aangedaan en ben ik met de organisatie gaan praten. En toen is het hard gegaan, we hebben een commissie samengesteld.. en zijn we in het diepe gegooid!

Had je zelf al een netwerk van transgenders?
Ja, ik had al een klein netwerk. Ik was begonnen met een cafe in het Manor Hotel en ik was altijd wel actief binnen de transgemeenschap. Alleen zoiets groots had ik nog nooit gedaan. In de loop van de tijd zijn er steeds meer mensen bijgekomen en is het netwerk groter geworden.

We zijn eerst lokaal begonnen, toen Amsterdam en toen heel Nederland, maar op een gegeven moment hadden we ook internationale contacten opgebouwd. En toen hebben we er in 2015 een officiële stichting van gemaakt. En als je dan een stichting bent gaat het erg hard, want dan wordt je toch wat officiëler en krijg je meer partijen mee.

Wij zijn hard gegroeid en we doen ook meer, bijvoorbeeld een keer per maand InClusion in het Manor Hotel. En vier keer per maand InClusion bij de Lellebel, in samenwerking met de Lellebel zelf. We doen de transgender visibility day elk jaar en we hebben de transgender vlaggendag, daar zijn we vorig jaar mee begonnen. Dat willen we nu uitbreiden.

Wij richten ons wel specifiek op kunst, cultuur en lifestyle. En daaronder zitten natuurlijk mensenrechten, maar we willen het wel via kunst en cultuur doen. Omdat.. je bent meer dan alleen transgender, we willen onze doelgroep een podium bieden. Ook voor mensen die niet transgender zijn, maar die het thema op een positieve en goede manier in beeld brengen. Fotografen, kunstenaars, die zijn altijd welkom bij ons. En die groep wordt steeds groter en er zit echt kwaliteit.

Mooi dat het zo’n creatieve bloeiende community is en dat dat blijkbaar heel goed samen gaat.
Ja dat gaat juist goed samen. Je bent wel transgender maar met kunst en cultuur heeft het een meerwaarde omdat je dan laat zien wat je kan en wie je nog meer bent dan alleen maar het trans zijn.

Bij onze doelgroep is de diversiteit heel groot, van hetero, tot homo, to bi, lesbo’s en alle kleuren van de regenboog.

Had je zelf behoefte aan rolmodellen?
Bij mij ging het heel geleidelijk, op een gegeven moment kwam ik wel internationale transgenders tegen die een rolmodel waren. Maar ik kan niet direct iemand aanwijzen, het is meer dat ik ze nu tegenkom. En dan denk ik: wat zijn we toch krachtige mannen en vrouwen.

Voor mijzelf vond ik het wel belangrijk om naar buiten te treden. Sommige mensen hebben meer behoefte aan privacy en dat is ook prima. Maar ik vond het van belang om dat wel te doen, want als je niet zichtbaar bent besta je ook niet. En als je niet bestaat kunnen mensen je ook niet bereiken, bijvoorbeeld hulpverleners, organisaties, partners, kunnen je ook niet verder helpen om te evolueren.

En voor de jongere generatie is het juist goed dat ze voorbeelden zien, dan is het voor hen misschien iets minder moeilijk.. maar het blijft moeilijk hoor. Maar ik denk dat het voor iedere doelgroep belangrijk is dat je rolmodellen hebt die anderen weer helpen. Ik denk dat ik wel als rolmodel wordt gezien, maar soms doe je het niet eens meer bewust.

Maar we zijn er nog lang niet. Er is nu een nieuwe wet aangenomen dat transgenders en interseksuelen personen niet gediscrimineerd mogen worden. Maar we hoorden ook een paar weken terug dat een jongen ergens stage wilde lopen en hij werd niet aangenomen omdat men verwachtte dat hij niet geaccepteerd zou worden door het andere personeel. Maar dat wordt niet gecheckt. En als het inderdaad waar is dan moet je juist die brug gaan slaan. Dus er is nog heel veel te doen.

Wat hebben jullie op internationaal gebied gedaan?
Er is nog veel strijd, ook internationaal. Maar hier worden de laatste tijd ook weer vaak Drag Queens in elkaar geslagen. Maar in het buitenland worden veel transvrouwen vermoord en verkracht. Zelfmoord komt ook veel voor onder (jonge) transmannen. Dus er is nog een hele lange weg te gaan.

We mochten vorig jaar met de wethouder Simone Kukenheim mee met een uitwisselingsprogramma naar San Francisco. Samen met de Gemeente Amsterdam, GGD, Politie, Stichting Maruf en Politie Roze in Blauw. Want de steden lijken een beetje op elkaar. We gingen naar een aantal LHBT organisaties. We hebben ook een transgender legende ontmoet, een man van in de 70, Jameson Green. In de jaren ’80/’90 had hij de eerste conferenties voor transmannen opgezet. Je hoort er verhalen die legendarisch zijn en die belangrijk zijn geweest voor de community. En via uitwisseling zet je ook internationaal je naam op de kaart.

We waren ook bij een Latijns Amerikaanse transgender organisatie, zij boden hulp aan vrouwen. Een aantal waren illegaal, een groot probleem. Vrouwen die in elkaar zijn geslagen, vermoord.. allemaal nare dingen. Wat veel indruk op ons heeft gemaakt: ze hadden een huiskamer met een soort altaar met foto’s van alle transvrouwen die waren vermoord. Dat was heel indrukwekkend, aan de ene kant is het heel pijnlijk om te zien, aan de andere kant is het mooi dat mensen niet worden vergeten. Juist voor die groep is heel moeilijk omdat ze in hun eigen land worden verguisd. En in Amerika is het ook niet makkelijk, zeker niet nu.

Wat heeft de politiek gedaan met alle input?
Ze hebben sowieso de roze agenda in het leven geroepen. In 2016 hebben ze tijdens de Amsterdam TransPride de Verklaring van Dordrecht getekend met Transgender Netwerk Nederland. Dat houd in dat de stad er alles aan doet om transgender te ondersteunen, op werkgebied, etc.

Met Simone Kukenheim hebben we goed contact, ze komt altijd langs tijdens de Amsterdam Trans Pride, dan geeft ze een speech of ze opent door het lint door te knippen. In de gemeenteraad heeft ze het altijd over onze doelgroep.

Zijn we nog iets vergeten?
Ik ben in 2016 genomineerd voor Amsterdammer van het Jaar. Toch leuk om te noemen! Dat was een eer en dat doe je natuurlijk ook namens TransAmsterdam. Ik ben toen ook campagne gaan voeren, dan zet je ook de stichting op de kaart.

En ik werd uitgenodigd voor de iftar van de Amsterdamse Politie. Daar komen iets van 1400 gasten en ik was uitgenodigd door Roze in Blauw (het LHBT netwerk van de Politie). Ik dacht we gaan leuk eten, ik was met een collega en wij wisten van niks. En op een gegeven moment werden er een aantal mensen op het podium geroepen. En toen viel mijn naam en ik schrok wel een beetje! De hoofdcommissaris kwam met een heel rapport en ik kreeg een oorkonde van de politie Amsterdam, voor het werk dat ik doe namens Trans Amsterdam om de stad veilig te maken.

Wat zijn je toekomst ambities?
We willen steeds meer mensen bereiken, er komen ook steeds meer teamleden bij en dat zijn mensen met allerlei culturele en religieuze achtergronden. En iedereen krijgt steeds meer z’n eigen taken waardoor we beter kunnen delegeren, waardoor iedereen een mooie bijdrage kan leveren. En we willen professioneler worden en hoe we dat gaan doen, dat zijn we aan het uitwerken. Maar kunst, cultuur en de podia’s daar willen we mee verder. Dus we willen eigenlijk nog meer artiesten een podium geven en laten zien wat voor creativiteit er in onze doelgroep zit.

En jullie organisatie in andere steden?
Wij blijven een Amsterdamse organisatie, maar we werken natuurlijk veel samen met mensen in Nederland en natuurlijk ook in het buitenland. Dit jaar komen er tijdens de Amsterdam Trans Pride allemaal gasten over: een transvrouw uit Tanzania en transgenders uit Amerika, India, Pakistan. Mensen komen graag hier en voor ons is het goed om kennis op te doen over wat er in andere landen gebeurt. Zo kunnen we elkaar versterken.

Wat hoop je uit het NAH te halen, wat is voor jou de meerwaarde?
Om toch ook die brug te slaan met mensen waar jullie mee samen werken, dus een groter bereik. Maar ook een win win situatie: dat we elkaar kunnen versterken. En dat we Trans Amsterdam nog beter op de kaart kunnen zetten via het NAH en andersom. Het NAH heeft weer een andere doelgroep en ons doel is juist dat we een zo breed mogelijke doelgroep aan willen boren om juist het transverhaal naar buiten te brengen. En daarom vinden we het zo belangrijk dat we met jullie kunnen gaan samenwerken.

Blogspot: https://transamsterdam.blogspot.com/

Website: https://www.transamsterdam.nl/

Facebook: https://www.facebook.com/transamsterdam

Related Projects

Back to Top