Maame Durowah Okai

Interview Maame Durowah Okai 15 maart 2017

Wie ben je?
“Ik heet Maame Durowah Okai, ik ben 31 jaar. Ik ben een ondernemend persoon, gedreven en creatief, ik ga letterlijk voorbij grenzen. Ik ben niet in een hokje te plaatsen. Als mensen zeggen: “ga daar niet,” dan ga ik. Uit negativiteit probeer ik altijd positiviteit te halen. Ik ben een werelds persoon ongeacht dat ik Nederlands-Ghanees ben ik kan me overal aanpassen. Ik vind dat me dat wel uniek maakt. Ik ben een Kingdom person: iemand die geen eigen nationaliteit heeft”.

“Ik ben opgegroeid in de Bijlmer, my place te be. Het is mijn kleine wereldstad. Ik groeide op in een van de top vijf flats waar het werd afgeraden om in de avond te komen, zeggen ze. Als klein kind had ik weinig besef van onveiligheid. Toen ik ouder werd, werd ik mij er wel bewust van dat mijn flat misschien niet de beste omgeving was. Maar dit heeft mij wel gemaakt tot wie ik ben. Mijn creativiteit en talenten zijn wel op die manier tot bloei gekomen”.

“Ik ben als stagiair gaan werken in een jeugdgevangenis. Ik heb altijd mensen opgezocht die zijn afgeschreven door de maatschappij, mensen van de straat, kortom mensen die het moeilijk hebben. Het is het stukje Bijlmer in me dat me zo heeft ontwikkeld. Ik omschrijf het nooit als problemen maar als uitdagingen”.

Hoe is je carrière begonnen?
“Mijn vader wilde dat ik hotelmanagement ging doen. Mijn moeder heeft fashion design gedaan, daarom dacht ik altijd: ik zal wel iets gaan doen wat in het midden ligt. Ik heb Hotelmanagement gevolgd en ben gestopt. Uiteindelijk ben ik toch iets heel anders gaan doen, ik heb Sociaal Juridische Dienstverlening (SJD) op het MBO afgerond en heb vervolgens Maatschappelijk Werk en Dienstverlening (MWD) op het HBO afgerond. Ook heb ik nog een internationale opleiding gevolgd en boekhouding-administratie gedaan, terwijl ik niets heb met cijfers”.

“Vanuit MWD behaalde ik mijn bachelor en ging ik in een jeugdgevangenis werken, het voormalig JOC. Als stagiair groeide ik uit tot senior. Mijn afdelingsmanager zag potentie in me. Ook zagen ze leiderschap in mij, terwijl ik best verlegen was toen. Er werd mij gezegd dat ik mij van een muis tot een leeuwin heb ontwikkeld. Ik sprak als een muis, maar als ik sprak kwam er wel wat uit”.

Je hebt inmiddels de hele wereld over gereisd, waar kwam je reislust vandaan?
“Wij zijn veel op vakantie in Ghana geweest. Daar heb ik weeshuizen bezocht waar ik creatieve dingen ging organiseren. Kinderen kunnen zich uiten door middel van dans, poëzie en drama. Dit zijn later de fundamenten van mijn stichting Brighter Day Foundation geworden. De stichting is in 2008 opgericht, maar in 2013 ben ik pas officieel met mijn stichting naar buiten getreden. Ik wilde bewust de organisatie tot bloei laten komen voordat ik met het werk van de stichting naar buiten ging treden”.

“Bij Brighter Day Foundation hebben we verschillende afdelingen waaronder het I AM mentoring program. Wij werken met jongeren en ouderen van 12 tot 40+ jaar. Vanaf 2013 hebben er meer dan 200 jongeren (groepen en individuele) deelgenomen. We bereiken ook veel jongeren omdat ik regelmatig als spreker optreed tijdens seminars. Ik wil mensen helpen in hun ontwikkeling. Hun potentie tot maximale brengen en dit terugbrengen in de gemeenschap. Zodat het wordt overgedragen op families en generaties”.

“Het gaat mij er om dat mensen weten wie ze echt zijn als persoon. Zodat mensen weten: this is me. Het fundament van de stichting is afgeleid van het Bijbelse principe, daar is het programma op geschreven. En we geven les op een creatieve manier. Wij laten mensen hun levensweg schrijven”.

“Daar heb ik een boek over geschreven “I have never become who I am”. De doelstelling van mijn boek is dat je kan lezen hoe je je levensverhaal ontdekt, schrijft en praktisch vormgeeft. Dit heb ik opgeschreven aan de hand van mijn eigen verhaal, mijn struggle. Iedereen heeft wat over je te zeggen. Ben ik wat mensen zeggen? Alleen als ik mijzelf daarin kan vinden. Ik spreek over mijn boek in verschillende landen en ik geef trainingen over mijn journey”.

“That is to say, real personal change usually comes about as a reaction to a role model. One of my personal convictions regarding role models is that I don’t want te be like them so much as I want them to inspire me – to inspire me to find out who I AM. Role models can help us discover our authentic self”. – uit: “I have never become who I am”.

Je hebt veel van de wereld gezien..
“Ik heb een tijdje gewoond en gewerkt in Ghana, ik heb daar mijn scriptie geschreven aan de Universiteit. Maar ik wilde me niet beperken tot mijn eigen land van herkomst. Ik was ook benieuwd naar hoe het in andere landen is wat betreft ontwikkeling. En ook Nederland zie ik als ontwikkelingsland. Zo ben ik ook in België en Duitsland terechtgekomen als vaste reisplek. In Jamaica ben ik terechtgekomen via de kerk, daar heb ik missiewerk gedaan. Deels van het missiewerk is voor mij: dat je mensen niet ziet als een arm projectiel maar dat je gaat om een bijdrage te leveren. Wat ons op tv wordt voorgeschoteld aan beelden, strookt lang niet altijd met de werkelijkheid. Er wordt een zielig beeld gecreëerd. Ik ga vanuit compassie: doe er wat aan! Doneer niet zomaar geld, ga zelf kijken wat er is. En als je niet kan reizen probeer dan in je eigen omgeving te kijken wat je kan doen. Mensen hebben uitdagingen, als ik een bijdrage kan leveren door bijvoorbeeld een ontwikkelingsproject, kleding en/of levensmiddelen, dan is dat al een verschil voor mij. Zo ben ik inmiddels in Engeland, Luxemburg, Verenigde staten, Canada, Italië Frankrijk, Bulgarije, Portugal, Tsjechië, Spanje en Suriname etc; geweest”.

Hoe deed je dat, ging je voorbereid op reis?
“Nee, gewoon random een ticket boeken! I JUST GO. Ik had niets voorbereid, ik had geen contacten in die landen. Zo ben ik bijvoorbeeld ook naar Praag vertrokken. Onderweg ontmoette ik zes nieuwe mensen, met dezelfde reislustige instelling. We hebben een halve dag in het land samen opgetrokken, in zes uurtjes hebben we gezamenlijk het land verkend. Dit is trouwens niet een typisch Ghanese eigenschap, haha”.

Wat is dan wel typisch Ghanees aan jou?
“Mijn liefde voor dans, cultuur, eten. Ik kook wel typisch Ghanees. En ik spreek de taal. Het is mijn hart. Maar ik weet niet waar ik uiteindelijk ga wonen, dat kan in Nederland of in Ghana zijn of heel ergens anders. China wil ik bijvoorbeeld ook graag nog bezoeken”.

Hoe komt het dat jij op deze manier met mensen in contact komt tijdens je reizen?
“Ik kon best wel verlegen zijn in het maken van contact. Vroeger zat ik meestal achteraan in de klas, observeren van mijn omgeving. Dat zou je nu niet zeggen. Ze zeggen ‘je bent de hoop en de toekomst van morgen’. Maar ik zeg: ‘ik leef vandaag’. Het is net als de Bijbelse tekst: ‘je bent als een wolk: je ziet de wolken vandaag en morgen zijn ze weg’. In wandel in de genade van de dag dat mij gegeven is”.

Hoe ziet je rol als voorganger er uit?
“Mijn moeder zag dit altijd al in mij: als klein kind zette ik mijn knuffels klaar. Met de kinderbijbel in de hand ging ik met de knuffels in gesprek over Jezus. Ze moesten allemaal luisteren, monden dicht. Elke keer in de kerk ging mij interesse niet zozeer uit naar de religie, maar naar de relatie met de persoon die je niet kan zien, maar waarvan je wel de liefde kan voelen. Je leest het verhaal over Jezus, je proeft en voelt de liefde voor de mens. Dat is de boodschap waar ik mij in kan vinden. Op zoek naar mensen die ziek zijn, die geen tweede kans krijgen door de mens, die afgeschreven zijn door zonde/schuld. Hij is daarvoor op aarde gekomen. Daar wil ik voor gaan: dezelfde boodschap uitdragen”.

“Pastoor zijn is een roeping. Jarenlang ben ik ervoor weggerend. Ik vond het een te grote verantwoordelijkheid. Ik was dertig jaar toen ik voorganger werd, voor vele een taak dat bij de ouderen hoort. Van een dertig jarige jonge vrouw verwachten ze toch dat je gaat voor een gezin: carrière, huisje, boompje, beestje. Ik wil dat ook allemaal, maar er is meer in het leven”.

Vertegenwoordig jij een nieuwe stijl als jonge voorganger?
“Ik word gebruikt als een tussenpersoon tussen jongeren en ouderen: we kunnen van elkaar leren. Praten over de relatie, niet enkel over religie. Relatie is een dagelijks iets, de relatie gaat voorbij die vier muren. De kerk is onze levensstijl en uitdragen van de liefde van God. Ik ben een wandelende kerk”.

Wat is BIG 6?
“Dat zijn de zes gebieden waar ik mij op focus in mijn boek: personal, interpersonal or relationship-related, spiritual, physical, professional and financial. These issues confront us all-in our daily lives”.

Wat doe je allemaal in Nederland?
“In Zuidoost voeren wij ook het I am mentoring programma uit. En we organiseren Bootcamps in de Bijlmer voor jongeren. Daar ben ik nog steeds mee bezig: om jongeren te motiveren. Ik doe ook veel vanuit de Ghanese gemeenschap. Ik wil wat terug doen. Ik wil mijn jongeren en ouderen helpen. Ook hebben we Love Warehouse: dat is een onderdeel van Brighter Day Foundation: mensen helpen die het niet breed hebben. Dat doen we vier keer per jaar door kleding en levensbenodigdheden in te zamelen voor gezinnen. Maar behalve de spullen gaat het er om dat we mensen laten weten dat we ze niet vergeten. Je mag er zijn. Dit hebben we inmiddels uitgebreid naar Zaandam, Den Haag en Almere”.

Hoe motiveer je jongeren?
“Wij stimuleren jongeren om zelf dingen te ondernemen: doe wat je moet doen, maak gebruik van de stichting, maar op een gegeven moment schop ik je de deur uit. Zorg dat je je eigen stichting of project opzet. Meerdere jongeren hebben nu een eigen stichting en er is vanuit onze jongerenprojecten ontstaan over ondernemerschap, creativiteit en evenementen. Ik begeleid jongeren persoonlijk in dat proces: ik geef peptalks en ik kan ze ook echt stalken tot ze hun doel bereiken en zelfstandig worden. Maar ze komen altijd weer terug met hun verhalen van succes. Sommige jongeren waren al bezig met hun onderneming: maar ik geef ze die extra push”.

“Coaching doe ik op twee manieren: praktisch en spiritueel. Ondersteuning bij de weg die je moet bewandelen. Leiderschap in het leven is wie jij bent als persoon. En het stokje overdragen: dan vind ik je succesvol als je het kan overdragen”.

Je hebt hiernaast ook nog een fulltime baan?
“Ik ben werkzaam als gezinscoach en maatschappelijk werker. Ongeveer acht en een half jaar heb ik gewerkt voor Spirit. Als jeugdmaatschappelijk werkster ben ik werkzaam geweest in Zaandam. Uiteindelijk de overstap gemaakt naar het Jeugdteam (GGD) in Zaandam. Dat is mijn ‘negen tot vijf’ baan, maar het is ook een deel van mijn passie”.

Hoe combineer je dit allemaal in je leven?
“Alles in mijn leven is aan elkaar gelinkt: ik ben wel gestructureerd en gedisciplineerd. Ik ben goed in het indelen van mijn tijd. Ik heb ook een heel sociaal leven, waarvan een groot deel met mijn familie. Daar put ik mijn energie uit en uit de kerk. Maar mijn sociale leven houd ik ook privé, mensen denken soms dat ik geen privéleven heb. En ik maak natuurlijk tijd vrij om op reis te gaan. Voorheen deed ik dat maandelijks, elke maand verbleef ik in een andere stad. Zo kwam ik terug met nieuwe ideeën, kon ik schrijven en fris terugkomen. Een burn out wil ik voorkomen, die heb ik wel ooit gehad op een jonge leeftijd en zal het niet meer meemaken.Toen ben ik naar Ghana gegaan voor bijna zes maanden: zo ben ik uit mijn burn out gekomen. Ik vertel dit niet vaak, maar het is een hoofdstuk van mijn leven geweest. In Ghana kwam ik er met familie, schrijven, vers eten en vitamine D weer bovenop. Zo is The Brighter Day zich verder gaan ontwikkelen.

Welke boodschap zou je aan anderen mee willen geven die ook de wereld willen ontdekken?
“Ga sparen, dat is nummer 1! Zoek een locatie en spaar er naartoe. Maak een apart potje voor je reis. Durf te gaan: omdat mensen je niet kennen is het juist makkelijker om met iemand in gesprek te gaan. En probeer je niet te laten beïnvloeden over wat men zegt over het land, ga er zelf naar op zoek. Zo werd het mij afgeraden om Praag te bezoeken omdat de mensen er racistisch zouden zijn. En als je in het land bent, blijf niet uitslapen: pak een kaart en ga de plekken opzoeken en ga ervoor. Bezoek de highlights, maar vraag ook vooral aan de locals wat te bezoeken, die hebben meer te vertellen. Via de locals kun je het hart van het land horen en zien. Voor je het weet loop je met een local mee”.

“Twee oude opa’s namen me mee op pad in Madrid. Ik sprak geen Spaans, maar ongeacht de taalbarrière maakte onze glimlach het verschil; er was acceptatie. Ik heb hun mijn twee super opa’s genoemd: ze hebben mij de natuur, de mensen en de cultuur laten zien. Ze hadden gezegd dat het tien minuten lopen was, het werd langer dan een half uur”.

“Ik ben m’n ouders dankbaar dat ze mij op mijn dertiende hebben losgelaten: ga zelf op reis.  Ik ben toen naar familie in Canada gegaan. Toen ik daar was kon ik mijn eigen gang gaan. Zo ontdekte ik mijn deels van goddelijke bestemming: ik geloof dat het was voorbestemd dat ik op jonge leeftijd uitdagingen aan leerde te gaan”.

Hoe zie je de toekomst?
“De toekomst is voor mij vandaag. Ik wil verder uitbreiden met The Brighter Day Foundation. En ik zou graag een jeugdcentrum opbouwen in Ghana. Met een dansstudio, trainingscentrum, Bootcamp. En een verdieping met kamers zodat gasten uit het buitenland er kunnen logeren. Maar ook voor locals. En een centrum voor jongeren en mensen waar ze pakketjes op kunnen halen met levensmiddelen die ze nodig hebben. The Brighter Day is zelf ook nog op een wereldreis. En trouwen en kinderen is ook een toekomstbeeld, maar ik zie dat niet als een prioriteit maar een zegening”.

Info en contactgegevens:
Het boek “I have never become who I am” van Maame Durowah Okai is in het Engels verkrijgbaar: stuur een mailtje naar: iammaamedurowah@gmail.com
Er wordt gewerkt aan een Nederlandse vertaling.
Website: http://brighterdayfoundation.com/

Maame
IMG_1204

Related Projects

Back to Top